DKF Politechnika, czyli jak nie być inżynierem Mamoniem

Wspomniany inżynier Mamoń to bohater kultowego filmu Marka Piwowskiego „Rejs” , który z elokwencją godną wyrafinowanego krytyka wypowiada się o polskiej kinematografii: „Ja w ogóle nie chodzę do kina, a w szczególności na filmy polskie. Nudzi mnie to po prostu. Zagraniczny, to owszem, pójdę sobie. No, fajne są filmy zagraniczne… Można to jakoś tak… ja wiem… przeżyć to… przeżyć… a w filmie polskim to jest tak: nuda… nic się nie dzieje, nic… dialogi niedobre… w ogóle brak akcji jest, nic się nie dzieje. (…) Dłużyzna, proszę pana, po prostu dłużyzna. Siedzę sobie w kinie, pan rozumie… normalnie, patrzę, patrzę na to i aż mi się chce wyjść z kina… I wychodzę…”

Na szczęście z pokazów Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Politechnika”, które odbywają się w budynku A-1 Politechniki Wrocławskiej prawie nikt nie wychodzi przed końcem seansu. Jest to zasługą starannie dobranego repertuaru, obejmującego zarówno filmy, które śmiało można nazwać klasyką kina, ale także produkcje niezależne i eksperymentalne. Moglibyśmy udowodnić inżynierowi Mamoniowi, że polskie kino to również filmy wybitne i jedyne w swoim rodzaju. Na pokazach DKF-u na pewno nikt nie będzie się nudził, także za sprawą ciekawych prelekcji i dyskusji prowadzonych po każdym seansie. 

DKF „Politechnika” działa w murach wrocławskiej uczelni technicznej od ponad 45 lat. Jest oficjalnym członkiem Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych. Statutowa działalność klubu to cotygodniowe czwartkowe pokazy składające się z prelekcji, projekcji filmu i dyskusji. W spotkaniu mogą wziąć udział wszyscy zainteresowani dobrym kinem, nie tylko studenci politechniki. Wystarczy uiścić symboliczną składkę członkowską na jednorazowy pokaz (5 zł) lub zakupić karnet na pięć dowolnych wejść za 15 zł. 

Jednak DKF „Politechnika” to nie tylko bogaty repertuar kinowy, ale i działalność kulturalna wykraczająca poza spotkania filmowe. Realizujemy ciekawe inicjatywy o charakterze kulturalno-edukacyjnym oraz współpracujemy z instytucjami sztuki, np. Operą i Filharmonią Wrocławską, a także z organizacjami pozarządowymi. Ograniczając się do kilku ostatnich miesięcy warto wspomnieć o udziale DKF-u w XIV Dolnośląskim Festiwalu Nauki, Dolnośląskim Festiwalu Architektury, w ramach którego zaprezentowano aż siedem filmów o tematyce związanej z architekturą miast; II Dolnośląskim Festiwalu Kultury Buddyjskiej „Przestrzeń Umysłu” czy współorganizacji koncertu zespołu Lebowski. 

Ważnym seansem dla DKF-u był pokaz filmu „Fanny i Aleksander” Ingmara Bergmana. Okazało się, że nasze jeszcze poniemieckie projektory, mają się dobrze i można puszczać z nich filmy na taśmie 35 mm. W przyszłości planujemy wykorzystywać je znacznie częściej. Jednocześnie zaskoczyła nas świetna frekwencja na wspomnianym spotkaniu (mimo że odbyło się w czwartek tuż przed Bożym Narodzeniem). Jesteśmy za to serdecznie wdzięczni, gdyż DKF „Politechnika” to także nasi wierni widzowie, którzy regularnie przychodzą na seanse. Dzięki temu spotkania mają bardzo miłą atmosferę, sprzyjającą sympatycznym, aczkolwiek czasem naprawdę burzliwym, dyskusjom. 

DKF „Politechnika” w najbliższej przyszłości nie zamierza zmieniać zakresu swoich działań (co najwyżej rozszerzyć go o nowe i ciekawe inicjatywy kulturalne). Przykładowo w najbliższym czasie wraz z Wielosferem – wrocławskim stowarzyszeniem zrzeszającym miłośników fantastyki i gier fabularnych organizujemy cykl spotkań poświęconych filmom Piotra Szulkina i eksperymentalnym grom, których scenariusz będą na bieżąco współtworzyć widzowie. Ponadto zapraszamy na nasze cotygodniowe czwartkowe spotkania (budynek A-1 Politechniki Wrocławskiej, godzina 19.00). Już w lutym zaprezentujemy „Dyktatora” Charlesa Chaplina i „Cinema Paradiso” Giuseppe Tornatore. Zachęcamy wszystkich, by nie byli jak inżynier Mamoń i polubili klasykę polskich filmów prezentowaną na DKF-ie „Politechnika”.

Więcej informacji można znaleźć na stronie: http://www.dkf.pwr.wroc.pl/