Halina Szymańska w drodze na Szczyt Kultury

Ostatnią osobą, która konkuruje o tytuł najlepszego animatora w kategorii Dolny Śląsk, jest Halina Szymańska. Świdniczanka, organizatorka Alchemii Teatralnej.

Jeśli nie kultura to…?

….jednak KULTURA, jest moją pasją, czerpię z niej wiele i się rozwijam.

Najbardziej dumny/dumna jestem z…

Z działań edukacyjnych ( Projektu Edukacji Teatralnej, który w 2010 r. obchodził swoje 10 urodziny, Alchemii teatralnej, która otworzyła okno międzypokoleniowe, Przeglądu Zespołów Kolędniczych, który stawia na tradycję) ponieważ tę przestrzeń uważam za fundamentalną w swojej pracy. Nie jestem Stenią Bozowską, ale jak widzę młodzież/dorosłych uczestniczących w warsztatach np. teatralnych po zakończeniu których, stają się wiernymi widzami wydarzeń kulturalnych to tylko mnie cieszy. Są otwarci, poszukują w różnych obszarach i przychodzą przyprowadzając swoich znajomych, budując świadomą publiczność.

Co Pana/Panią inspiruje?

Zainteresowanie wydarzeniami kulturalnymi, które przygotowuje Świdnicki Ośrodek Kultury.. Dobre słowo widza, który spotykając mnie w parku, na ulicy gratuluje pomysłu. Informacja, że projekt, który stworzyłam otrzymał dofinansowanie i mogę sobie pozwolić na jego pełną realizację.

Co zniechęca?

Malkontenci, którzy z reguły negują wszystko i na kulturze „znają się najlepiej”.

 Projekt marzeń (bez ograniczeń budżetowych)?

Od trzynastu lat organizuję Festiwal Teatru Otwartego, ale marzy mi się jego  Mega Edycja, podczas której WIDZ mógłby zobaczyć niezwykłe spektakle plenerowe- wzorem teatru ulicznego, spektakle sceniczne – uznanych teatrów repertuarowych oraz szeroko rozumiane performersy, koncerty, wykłady, dyskusje…. Projekt składałby się z rożnych modułów, kierowanych do szerokiej widowni od dzieci przez młodzież po dorosłych. Działania festiwalowe odbywałyby się w różnych miejscach Świdnicy  w centrum miasta  ( Rynek, sala teatralna, Galeria Fotografii itp.) ale  również w przestrzeniach industrialnych (niefunkcjonujące już fabryki tzw. dawny ŚFUP) a także na osiedlach mieszkaniowych (sypialniach), tak, by sztuka była „na wyciągniecie dłoni”, by się ją czuło, jak wciągniecie powietrza, jak oddech…

Mogłabym o tym pisać dużo, bo „TEATR SWÓJ WIDZĘ OGROMNY”, alchemiczny, radosny, który nie dzieli, pokazuje różne przestrzenie, otwiera się na poglądy i stwarza możliwość kulturalnej dyskusji i poszukiwania własnego zdania.