Między rzemiosłem a sztuką

Zakończony w niedzielę Festiwal Scenarzystów Interscenario, w ciągu kilku lat swojej bytności na filmowej mapie Wrocławia, przyciągnął wielu ludzi pragnących zrozumieć komplementarność i złożoność dzieła, jakim jest film. Chociaż scenariusz dotyka też innej, z gruntu odmiennej dziedziny sztuki, to z całą mocą przynależy do świata kinematografii, będąc czymś w rodzaju fundamentu i zaczynem końcowego efektu.

Mówił o tym zarówno tegoroczny dyrektor artystyczny Interscenario, Wiesław Saniewski, jak i Robert Gonera, od 4. lat pełniący funkcje dyrektora Festiwalu oraz jego „medialnej” twarzy. Trudno zawyrokować o frekwencji, bo ludzie wykupując całodniowy bilet mogli dowolnie przemieszczać się miedzy salami i  wydarzeniami, jednak w ciągu tych 4 dni przez Interscenario przewinęło się jakieś kilkaset osób.

Tegoroczna edycja związana była przede wszystkim z wprowadzeniem formuły warsztatów „scenariusza na żywo”, a głównym tematem amerykańska, intensywna w stylu i tempie metoda pracy nad scenariuszem, czyli m.in. "script doctoring". Do współpracy zaproszono kilku wybitnych ekspertów, m.in. mającą na swoim koncie nominację do Oscara Annę Thomas.
Scenariusz na żywo to innowacja tej edycji, polegająca na rozwinięciu prezentacji 5. scenariuszy, które dostały się do konkursu na Najlepszy Scenariusz Filmu Fabularnego.  Inscenizowanie ich na żywo przed publicznością przez młodych wrocławskich reżyserów: Konrada Aksinowicza, Dominika Matwiejczyka, Dominika Watina oraz Łukasza Tunikowskiego było jednym z najciekawszych punktów festiwalowego programu.  

Pomysł bardzo trafiony i też bardzo potrzebny, dający wyobrażenie o istocie i intensywności pracy nad dobrym scenariuszem filmowym.

To krok w kierunku rozbudowy oferty Festiwalu, nie wiadomo jednak na ile w przyszłych edycjach pozwoli budżet.

W ubiegły weekend, razem z Interscenario, o uwagę widzów walczył również debiutujący American Film Festiwal, nowe dziecko Romana Gutka i Stowarzyszenia Nowe Horyzonty. AFF był tez współorganizatorem jednego z paneli dyskusyjnych podczas Interscenario.

Bogactwo propozycji dla miłośników kina bywa jednak poważnym wyzwaniem, o czym mówi rzecznik prasowy Festiwalu, Janusz Dąbkiewicz: Można powiedzieć, że dotknęło nas przekleństwo dobrobytu, ponieważ uwaga widzów musiała zostać rozdzielona na kilka imprez dziejących się jednocześnie we Wrocławiu. To też sygnał, że w przyszłym roku należy bardzo dokładnie zaplanować termin Interscenario.

Festiwal konsekwentnie rozwija więc swoją pierwotną ideę, z jednej strony stając się swoistą  platformą wymiany doświadczeń dla scenarzystów, teoretyków i znawców kina (szczególnie od strony scenariusza filmowego),  a z drugiej formą edukacji dla ludzi,  którzy na amatorskiej płaszczyźnie zdają się dzielić swą miłość do filmu. W przeciągu kilku lat udało się zebrać sporą grupkę ekspertów – w tym osoby zawodowo parające się scenariopisarstwem – chętnie włączających się w realizację idei Festiwalu.  

Przestrzeń WFF jest oczywiście najbardziej naturalną dla każdego z festiwali filmowych, choć jest to również przestrzeń wymagająca. Ma się tam jednak nie tylko rosnącą świadomość  złożoności procesu twórczego, ale i całej tradycji, która za tym miejscem i za częścią polskiej kinematografii stoi.
Nie wszystkim pokazanym w trakcie cyklu Młodych Wrocławskich Scenarzystów filmom udało się do tej tradycji nawiązać, ale pamiętając o twórczych katuszach, towarzyszących  artystom, należy chyba bardziej patrzeć na potencjał, jaki zawierają w sobie te filmowe propozycje. To trochę tak, jakby obserwować proces stawania się czegoś, co jeszcze nie ma wypracowanej, ostatecznej formy. Patrząc na to w ten sposób, można być optymistą. Wrocławscy filmowcy mają jeszcze wiele do zaoferowania.