9.01 "Szalona miłość - Yves Saint Laurent" reż. Pierre Thoretton
Yves Saint Laurent to najsłynniejszy projektant XX wieku, twórca wyjątkowego królestwa mody, a także cennej kolekcji dzieł sztuki, wśród których znalazły się obrazy Picassa i Matisse’a, antyczne egipskie statuetki, jak również XVII-wieczne chińskie rzeźby i autoportrety. W filmie widzimy wzloty i upadki życia Laurenta: jego prace, kolekcje, kulisy długotrwałego związku z businessowym partnerem i kochankiem - Pierrem Bergém, a także kulisy podjętej wspólnie decyzji o sprzedaży ich wspólnej kolekcji dzieł sztuki. Odbyła się ona na specjalnie zorganizowanej aukcji, ktorą nazwano „aukcją stulecia”, bo zyski przekroczyły sumę kilkudziesięciu milionów dolarów.
Film jest osobistym hołdem na rzecz dekadencji i piękna, złożonym słynnemu projektantowi za jego konsekwentną postawę, łamiącą wszelkie obowiązujące wówczas zasady i granice myślenia oraz działania. Laurent nie tylko stworzył bowiem znaną na świecie kolekcję dzieł sztuki i ubrań, lecz jako pierwszy wykorzystał na wybiegu czarnoskóre i azjatyckie modelki. A wszystko działo się przeciez w czasach, gdy równość rasowa nie była powszechną praktyką w świecie mody.
„Moda przemija, ale styl jest wieczny” - mawiał Yves Saint Laurent. Film "Szalona miłość - Yves Saint Laurent" jest próbą pokazania unikalnego stylu życia i pracy niekwestionowanej ikony XX-wiecznego świata mody.
Wybrane festiwale i nagrody:
2011 - 8. festiwalu Planete Doc (sekcja Wena i Muza - Free Your Mind)
2010 - Nominacja do Cezara w kategorii "Najlepszy film dokumentalny"
2010 - FF Tribeca
2010 - MFF w San Francisco
2010 - Nagroda FIPRESCI na MFF w Toronto
11.01 "W starym kinie" muzyka Dj Pill Pokaz specjalny - FILM Z MUZYKĄ NA ŻYWO
Już na początku XX wieku istniały tysiące sal kinowych w USA i Europie. Wyświetlane filmy były nieme, jednak dzięki taperom, czyli artystom grającym muzykę na żywo, cisza została przełamana, a sam film stawał się żywy, bardziej atrakcyjny. Nie zawsze dźwięki były adekwatne do ekranowej sytuacji- artyści, odwróceni przodem do widza, nie wiedzieli, jaka scena odgrywa się w danej chwili za ich plecami. My postanowiliśmy zastąpić klasyczne instrumenty muzyką elektroniczną, również graną na żywo. Czy po stu latach najstarsza wersja "Alicji w krainie czarów" ma szansę na drugą młodość pod wpływem nowoczesnych brzmień? Jak w takim połączeniu wypadnie pierwszy horror "Rezydencja diabła". Możecie przekonać się 11 stycznia w klubie Puzzle. "Odświeżeniem" dwunastu krótkometrażowych filmów zajmie się DJ Pill . Tego eksperymentu nie można przegapić!
16.01 "Kieł" reż. Yorgos Glorgos Lanthimos
Każda rodzina ma swoją tajemnicę, pytanie tylko jak silnie ją skrywa. Z pozoru idealna i szczęśliwa rodzina. Matka i ojciec mieszkają wraz z trójką nastoletnich dzieci – synem i dwoma córkami – na obrzeżach miasta, w luksusowej willi z basenem i ogrodem. Otoczona wysokim murem posiadłość jest oddzielona od reszty świata, a młodzi ludzie nie wychodzą poza jej mury. Rodzice twierdzą, że kryją się tam poważne niebezpieczeństwa, a jednym z nich jest… kot, którego można odstraszyć szczekaniem.
Gdy wypadnie kieł, dzieci opuszczą dom. Tymczasem uczą się, bawią i uprawiają sport na terenie domu, ale język, jakim się posługują, nie przystaje do rzeczywistości. Autostrada to dla nich silny wiatr, telefon oznacza sól, zombie to z kolei mały żółty kwiatek, a morze znaczy krzesło. Latające na niebie samoloty traktują jak zabawki, a wieczorem słuchają płyt Franka Sinatry, bo rodzice twierdza, że jest ich dziadkiem.
Dzieci żyją w kompletnej izolacji i nie mają kontaktu ze światem zewnętrznym. Nie korzystają z telefonu, nie oglądają telewizji, nie mają również dostępu do komputera. Wszystkie potrzeby zaspakajają w ramach domu, a raz w tygodniu ojciec przywozi ze sobą Christinę – pracownicę ochrony fabryki, w której sam pracuje, aby ta zaspokoiła seksualne potrzeby syna. Gdy jednak Christina przekazuje jednej z sióstr kasetę video z filmem "Rocky", wzbudza w niej nieufność, czy świat na pewno wygląda tak, jak twierdzą rodzice. A stąd już tylko mały krok do sprzeciwu, buntu i nieoczekiwanych w skutkach reakcji…
Wybrane festiwale i nagrody:
2011 – Nominacja do Oscara w kategorii „Najlepszy film nieanglojęzyczny”
2011 - Nominacja Koła Londyńskich Krytyków FIlmowych w kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny"
2010 - Nominacja do British Independent Film Award w kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny"
2010 - Nagroda Krytyków Dublińskich na MFF w Dublinie
2010 - Nagroda Krytyków Dublińskich dla "Najlepszego reżysera"
2009 – Nagroda Un Certain Regard oraz Nagroda Prix de la Jeunesse dla Yorgosa Lanthimosa na MFF W Cannes
2009 - Nagroda Greckiej Akademii Filmowej dla Yorgosa Lanthimosa za „Najlepszy scenariusz”, „Najlepszą reżyserię” i „Najlepszy film fabularny”
2009 - Nagroda Kingfisher Award MFF w Lublanie
2009 - Nagroda Bronze Horse na MFF w Sztokholmie
2009 - Nagroda Specjalna Jury na FF w Sarajewie
2009 - Nagroda dla „Najlepszego filmu fabularnego” na Montréal Festival of New Cinema
2009 - Nominacja do nagrody dla "Najlepszego filmu" na FF Mar del Plata
2009 – 25. Warszawski Festiwal Filmowy (sekcja „Odkrycia”)
23.01 "Para do życia" reż. Joonas Berghall, Mika Hotakainen
Sauna jest jedynym fińskim słowem, które jest zrozumiałe na całym świecie. W świeckim społeczeństwie sauny są pozostałościami dawnych kultów - ich historia sięga niemal 3,5 tysiąca lat wstecz. Są miejscem oczyszczania ciała i ducha, w którym czas ulega zawieszeniu. W fińskiej saunie tworzy się atmosfera sprzyjającą męskim zwierzeniom.
Film otrzymał nagrodę główną Millennium Award na 7. Planete Doc Review w 2010 roku oraz jest fińskim kandydatem do Oscara w kategorii "najlepszy film nieanglojęzyczny" (jest to pierwszy w historii przypadek, aby film dokumentalny kandydował w tej kategorii).
Film jest ciągiem wypowiedzi mężczyzn, dla których sauna staje się konfesjonałem - miejscem, gdzie mogą wyznać swoim przyjaciołom najbardziej intymne historie. Zważywszy na stereotyp ciążący na Finach, ich szczerość wydaje się czasem szokująca. Fińscy mężczyźni potrafią mówić o swoich najintymniejszych uczuciach ze swobodą, jakiej pozazdrościliby im bohaterowie Woody'ego Allena. Absolutny brak tabu (także dotyczący nagiego ciała), umiejętność oczyszczającego płaczu, bezwzględność w analizie własnych emocji, ujmująca czułość, z jaką opowiadają o najbliższych - wszystko to odsłania inną twarz Finlandii, o lata świetlne odległą od obrazu Finów jako niezbyt rozgarniętych mruków.
Osobnym bohaterem filmu jest perfekcyjnie sfotografowana natura - w Finlandii wciąż ma się wrażenie, że to człowiek jest dopełnieniem naturalnego krajobrazu, a nie na odwrót. Przepełnione spokojem zdjęcia lasów i jezior znakomicie kontrastują z emocjonalnymi wypowiedziami bohaterów.
Wybrane nagrody i wyróżnienia:
2010 – Fiński kandydat do Oscara w kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny"
2010 – Nominacja do Europejskiej Nagrody Filmowej
2010 – Nagroda główna Millennium Award na 7. Planete Doc Review
2010 – Nagroda dla „Najlepszego zagranicznego filmu dokumentalnego” na DocAviv w Tel Awiwie
2010 – Nagroda Jury Ekumenicznego na Visions du Réel International Film Festival w Nyon
2010 – Srebrny Gołąb na DOK Leipzig
2010 – DocPoint, Helsinki Documentary Film Festival
2010 – Specjalne Wyróżnienie Jury na Silverdocs w Waszyngtonie
2010 – Nagroda Risto Jarva i Nagroda Publiczności na FF w Tampere
2010 – Nagroda główna na FF w Pärnu
2010 – Hot Docs w Toronto
2010 – Nagroda Specjalna Jury na Silversprings
