Sommer, Matywiecki i Mansztajn laureatami Silesiusa

Znamy laureatów Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius. Statuetka autorstwa Michała Staszczaka powędrowała do Piotra Sommera. Laureatem w kategorii książka roku został Piotr Matywiecki, a najlepszym debiutantem Jakobe Mansztajn.

W imieniu Piotra Matywieckiego, który nie był obecny na gali, nagrodę odebrał przedstawiciel Wydawnictwa Literackiego. Jakobe Mansztajn po otrzymaniu statuetki zauważył , że ktokolwiek by dziś nie wygrał to ostatecznie będzie triumf literatury. Zaś Piotr Sommer ze swadą skomentował nagrodę za całokształt twórczości, stwierdzając: Nie wiedziałem, że mam kształt i do tego jeszcze cały.

Organizatorzy konkursu zadbali o odpowiednią oprawę finałowej gali, która odbyła się we wrocławskim Teatrze Muzycznym Capitol. Wyreżyserował ją Konrad Imiela, którego głos z offu zapowiadał poszczególne występy. Aktorzy teatru Capitol zaprezentowali wiersze nominowanych poetów w formie dwunastu monodramów. Zdecydowano przełamać odrobinę stereotyp poety.  Każdy wiersz poprzedzał wyemitowany z głośników krótki wywiad z autorem, dzięki któremu publiczność miała okazję poznać poetów z trochę innej, prozaicznej strony.

Centrum wydarzeń przedstawianych na scenie była drewniana altana znajdująca się na podwyższeniu. To tam wchodzili aktorzy prezentujący wiersze. Autorzy spektaklu zadbali o efekty dźwiękowe, umieszczając w altance różne przedmioty wydające kontrastujące ze sobą dźwięki. Aktorzy rozdzierali pergamin, uderzali w dzwonki i w butelki. Tworzyło to znakomite tło dla recytowanych utworów.

Co ciekawe, pozostałe części scenografii imitowały mieszkanie. Altankę otaczały stoły, fotele, lampy, obrazy. Wszystko razem tworzyło naprawdę przytulną atmosferę. Aktorom na scenie towarzyszyli tancerze, wsłuchujący się w słowa poetów, którzy gestem i ruchem wyrażali ogromną mieszaninę emocji.  Ich szare, zwyczajne stroje kontrastowały z prezentowanymi tekstami.

Gali Silesiusa udało się wprowadzić w poezję element codzienności. Poprzez pauperyzację utworów poetyckich i ich brawurową interpretację, autorzy spektaklu nadali poezji sensy głębsze, umożliwiając publiczności bardziej świadomy odbiór.