W blasku Neonów

O tym, kto w zespole jest niepiśmienny, gdzie znajduje się szczyt kultury oraz dlaczego zespołom rockowym jest niełatwo we Wrocławiu - opowiadają: basista Boro (Grzegorz Sawa - Borysławski) i perkusista Garbo (Tomasz Garbera). 

Majka Zabokrzycka: Na myspace.com jest napisane, że jesteście kapelą 'neo indie hindu post pop punkową'. Co przez to rozumiecie?

Boro: Nie potrafimy określić, jaki dokładnie gatunek muzyczny uprawiamy. To taka mikstura wszystkiego, co nam przyszło do głowy. Jest trochę punku, trochę dance’u, trochę indie rocka.

Lech Moliński: Czujecie jakąś potrzebę żeby się szufladkować? Muzycy strasznie tego unikają. A tutaj sami narzuciliście sobie cały szereg szufladek.

Garbo: To raczej zabawa słowem. Nie chcieliśmy ograniczać się do indie rocka. Nie komponujemy w taki sposób by zmieścić się w jakiś ramach. Te utwory wychodzą same z siebie. Każdy z nas jest w jakiś sposób ukierunkowany muzycznie. Ze spotkania czterech osób wychodzi mikstura gatunków, o których piszemy.

LM: No właśnie, jak tworzycie swoją muzykę? Czy to jest efekt wspólnej pracy, czy jest ścisły podział obowiązków?

Garbo: Pierwsze utwory napisał nasz szef.

MZ: Szef? Macie tak silnie zhierarchizowaną strukturę? Kim Wy w niej jesteście?

Boro: Tak. Mamy szefa. A my jesteśmy pionkami [śmiech]

Garbo: Dawid jest liderem, bo to on wpadł na pomysł założenia tego zespołu. On nas znalazł i zaprosił do tego byśmy razem sobie pograli. Dawid na początku napisał nam pieśni. Była i muzyka i tekst. Ale tych pieśni było kilka i potrzeba było ich więcej. Spotkaliśmy się we czwórkę i z tego wspólnego grania powstawał materiał na płytę. Muzykę do późniejszych utworów układaliśmy już wspólnie. Co do tekstów - ja na przykład w ogóle nie umiem pisać. Boro tylko czyta.

MZ: Jak się podpisujesz?

Garbo: Nie podpisuję się. Mam taką pieczątkę. Więc teksty pisze tylko Dawid.

LM: Czy ta muzyka, którą gracie oraz to, co będziemy mogli usłyszeć na Waszej płycie jest zbieżne z założeniem Dawida? Czy może pierwotny pomysł Waszego szefa ewoluował i odeszliście od tego, co on chciał widzieć pod szyldem Neony?

Garbo: Dlatego gramy w takim składzie, że to, co on sobie założył jest gdzieś w naszych sercach ukryte i śni nam się po nocach. On to wyczuł i dlatego jest szefem.

Boro: Uzupełniamy jego pomysły. Nie jest stricte ustalone, jak nasza muzyka ma brzmieć. Działamy razem.

LM: Promujemy wasz koncert nazywając Was pierwszą wrocławską kapelą indie rockową. Jak Wam się podoba ta etykietka? Jesteście źli na nas?

Boro: Wiemy, że tak będzie się o nas mówić. Jakbyście nas nazwali punkową kapelą też byłoby fajnie. Inni ludzie przyszliby na koncert.

Garbo: Nie jesteśmy źli. Zawsze to lepsze określenie niż na przykład „Banda złodziei”.

MZ: To znaczy, że macie w sobie punkowe dusze i za Waszą muzyką stoi ideologia?

Boro: Zupełnie nie. Ja strasznie nie lubię, jak muzyka łączy się z polityką albo religią. Nam chodzi o czystą przyjemność z grania.

Garbo: Nasze teksty traktują o tym, że jest w sumie fajnie. Że można pójść wieczorem kupić sobie browara w knajpie, a nie o kupowaniu żyletek i podcinaniu sobie żył.

LM: Musi też paść pytanie o wrocławską scenę muzyczną, czy coś takiego istnieje? Jak Wy się w tym odnajdujecie?

Boro: Scena wrocławska istnieje, ale jest bardzo w podziemiu. Spowodowane jest to warunkami, jakie oferują zespołom knajpy. W tym tkwi przyczyna rozpadu zespołów, tego, że one istnieją rok, dwa. Po prostu nie ma w Polsce, we Wrocławiu warunków na granie muzyki rockowej.

LM: Zespoły indie rockowe też mają pod górkę? Szeroko rozumianego indie jest w radiu teraz bardzo dużo.

Garbo: Na początku każdy ma pod górkę. Trzeba trafić na odpowiednich ludzi, którzy mają kontakty. I wtedy jest z górki.

MZ: Wy przecież nie jesteście nowicjuszami na wrocławskim rynku muzycznym. Każdy z Was wywodzi się z jakiejś kapeli: Lili Marlene, Coffee Break, Dust Blow... Czy nie jest Wam dzięki temu łatwiej?

Garbo: Nie wiem, czy jest nam łatwiej. Życie pokaże, bo teraz we czwórkę zaczynamy od nowa. Jak nagramy płytę, może uda się ją wydać i zobaczymy co będzie wtedy. Na razie chcemy zagrać kilka koncertów. Okazuje się, że nie jest z tym na początku tak łatwo. Mimo że są jakieś fundamenty, każdy z nas ma doświadczenie, to zespół jest nowym tworem.

LM: Czyli jak długo już istniejecie?

Garbo: Półtora roku, ale dopiero teraz zaczynamy na poważnie. Mamy gotowy materiał.

LM: Wcześniej chowaliście się po garażach?

Boro: Raczej na czwartym piętrze [śmiech]

Garbo: Staraliśmy się bardzo schować żeby nikt tego nie słyszał. Za to teraz jak eksplodujemy, będzie fajnie.

MZ: Na myspace.com napisaliście też, że inspirujecie się 'dwójką z shiftem, owocami wiśni i wakacjami w Pobierowie'. Co to znaczy?

Garbo: Jest to zlepek różnych kwestii. Rozwikłam symbol wiśni. Jest to tak zwana wiśniówka, która często towarzyszy nam w spacerach i przemyśleniach. Do Pobierowa wyjeżdżamy co roku w wakacje. To ma również ścisły związek z wiśnią.

LM: Będziecie grać po wręczeniu nagrody Szczyt Kultury. Jaki jest dla Was szczyt kultury?

Garbo: Szczyt kultury jest wtedy, kiedy wszyscy są pijani, a my z Borem gramy w szachy. [śmiech] Było tak ostatnio, jak ćwiczyliśmy w studio.

LM: Wy też jesteście wtedy pijani?

Garbo: Nieee… Ja jak jestem pijany, to wychodzi ze mnie świnia.

Boro: Ja zwykle idę się upić, jak przegrywam w szachy. Zwykle przegrywam… Co się zaś tyczy szczytu - chciałbym być na takim szczycie kultury kiedyś ze swoim zespołem. Dla mnie szczytem kultury byłoby to gdybym ja ze swoją muzyką doszedł gdzieś na szczyt.

PS. (po wyłączeniu dyktafonu):

Garbo: Wyślijcie nam wywiad do autoryzacji.

MZ: I jak go przeczytasz?

Garbo: Chłopaki mi przeczytają. Ja będę słuchał.

Neonów możecie posłuchać na żywo już 1 lutego, we Włodkowica 21. Na imprezie, będącej zwieńczeniem nagrody Szczyt Kultury.