Jazz na Nadodrzu rozpoczął się koncertem zespołu Soundrise. Świat jazzu zyskał kolejnego przyjaciela odmiany lekkiej połączonej z ucholepnym domieszkowaniem szlachetnym. Trochę o przyszłości i o przeszłości zostaliśmy pouczeni w tonach i Czesława Niemena i w tonach … nu-pop-jazzu ?
Prezentujemy wywiad z zespołem Soundrise, który już 15 grudnia wystąpi w Łokietka 5 - Infopunkcie Nadodrze i otworzy cykl spotkań z jazzującymi kapelami - Jazz na Nadodrzu.
Wywiad z Michałem Litwińcem. Współtwórcą sławnego Stolika Karbido i muzykiem Requiem for Mozart, który Muzykę w dechę prezentować będzie na nadchodzącym wielkimi krokami Wrocławskim Soundzie.
Mimo iż wcześniej zamykałem się szczelnie w analogowym zamku, to teraz, nieco jak hipokryta, ale z jakże nieukrywaną przyjemnością, otwieram małe okienko na zupełnie cyfrowy dźwięk w formie czarnej płyty. Właśnie tak Incubus postanowił wydać swoje największe osiągnięcia muzyczne - „Monuments and Melodies”. Z przyjemności wsłuchiwania się w ciepłe brzmienia szelestów i szumów pomiędzy dźwiękami, został sam rytuał nastawiania ramienia adaptera, zdmuchiwania kurzu z płyty i regulowania obrotów. Pomijając moją miłość do głosu Brandona Boyda i ekipy, zespół przekupił mnie dostarczeniem w paczce czterech płyt i dostępem do strony z niepublikowanymi nagraniami.
Auto lekko sunące przez leśną drogę, słońce na najbardziej niebieskim tle, pod szyję zapięty polar, stare dobre buty i podróż do magicznego miejsca. Opowieść o tym miejscu to osobna historia i chociaż byłaby niezwykle ciekawa, to ze względu na niemożliwość oddania cudownie przyjemnej atmosfery górskiej drewnianej chatki w słowach, przemilczę tę kwestię z uśmiechem na twarzy. Miałem pisać o muzyce. Muzyka była zawsze ta sama i w aucie, i w górach, i w ogóle - cały ten okres dźwiękowo kojarzy mi się ze Starym Dobrym Małżeństwem, Wolną Grupą Bukowina i zespołem wywodzącym się z krakowskiego kabaretu „Pod Budą” na ówczesnej Akademii Rolniczej.
In Flagranti to miejsce na analityczne teksty, kontrowersyjne opinie, polemiki oraz prezentację własnych poszukiwań kulturalnych. W maju prezentujemy artykuły poświęcone szeroko pojętemu aspektowi prawdy i fałszu w sztuce. Dziś - prawda, kłamstwa i cukrowe otoczki w świecie muzyki.
W samym środku nieskończonego procesu digitalizacji i miniaturyzacji świata siedzę sam na swoim analogowym zamku, odgrodzony czarnymi płytami jak murami obronnymi przed całą tą nową technologią. Z nieukrywaną dumą biorę w ręce kolejną płytę, kładę w adapterze, trzydzieści trzy obroty, igła w dół i mój zamek rozbrzmiewa. Tym razem rozbrzmiewa John Porter w towarzystwie Leszka Chalimoniuka, Kazimierza Cwynara, Alka Mrożka i całą mocą pierwszej płyty zespołu - „Helicopters”.
Do miasta jazzu, Wrocławia, zawitał jazz skumulowany w jednej osobie. Pat Metheny. Przy tej okazji postanowiłem przysłuchać się nowemu wynalazkowi jednego z moich ulubionych twórców muzyki jazzowej. Artysta - geniusz, kompozytor, wirtuozer gitary. W tym roku zaskoczył mnie płytą zatytułowaną "Orchestrion". Tytuł zupełnie nie przypadkowo zmodyfikowany, tak jak Pata orkiestra, w której ludzi nie ma wcale.
Zaczęło się od przesłuchania kilku kawałków na myspace i lekkim podnieceniu w oczekiwaniu na koncert. Miałem nadzieję, że Niwea to nie tylko studyjny zespół (a niestety bywa tak często), ale też charyzmatyczna forma życia, która na swoje środowisko naturalne wybrała sobie scenę. Wszelkie wątpliwości i momenty zwątpień, których szczerze teraz żałuję, zostały przez duet Wojtka Bąkowskiego i Dawida Szczęsnego rychło rozwiane w niebyt.
