Dokonania kinematografii zachodnioniemieckiej późnych lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku – zwłaszcza twórczości Rainera Wernera Fassbindera, Wernera Herzoga i Wima Wendersa, tworzą klasykę tzw. nowego kina niemieckiego. Na ile uwikłania pokoleniowe młodej formacji, jej produkcyjno-ekonomiczne problemy wpłynęły na formułę autorskości niemieckiego kina młodych? W czasie spotkania fragmenty filmów, m.in. kultowej „Utraconej czci Katarzyny Blum”, Volkera Schlöndorffa i Margarethe von Trotty (1975).
Jest rok 1962. Grupa niemieckich filmowców ogłasza „Manifest z Oberhausen”, kamień węgielny Nowego Kina Niemieckiego. Tym samym zapoczątkowana zostaje zachodnioniemiecka „nowa fala”, która szturmem wdziera się do RFN-owskiej kinematografii.
