W polskim kinie przyszedł czas, kiedy twórcy nie mogąc znaleźć słów, rozliczają się z własną przeszłością na ekranie. Po głośnym Erratum znów o trudnych relacjach pomiędzy ojcem i synem, przemilczanych krzywdach, traktuje Lęk wysokości, ale już dużo odważniej przełamuje emocjonalne bariery.
Otwiera oczy, porusza i do szpiku kości przeraża. Najnowsze dzieło Wojciecha Smarzowskiego Róża jak najbardziej pasuje do konwencji wcześniejszych filmów reżysera Wesela i Domu Złego, dorównując im rozgłosem już od pierwszych dni projekcji. Przełamywanie tabu przemocy, schodzenie do korzeni polskiej patologii, brutalne obrazy życia codziennego to emocjonalna gra, w którą i tym razem wciąga nas Smarzowski. Gra, z której my, widzowie, zwykliśmy wychodzić jako przegrani. Zręczna manipulacja strachem burzy wszelki ład ducha, z którym tego dnia wybieraliśmy się do kina. Zostają tylko wgniecione fotele.
Czy można nauczyć się oglądania filmów, tak jak czytania poezji czy analizowania obrazów? Trudno przecież wyobrazić sobie system oświaty pozbawiony pracy nad warsztatem czytania ze zrozumieniem. Program bez nauki nie tylko dzieł literackich, ale i znajomości całego dorobku kultury – malarstwa, rzeźby, muzyki etc. Nikt jednak nie uczy nawet podstaw stosunkowo młodej sztuki filmoznawstwa, która skupia w zasadzie wszystkie wymienione wyżej – od literatury, przez malarstwo, po muzykę.
