Wśród wielu tematów podejmowanych przez Jana Józefa Lipskiego w tekstach zamieszczonych w zbiorze „Pisma polityczne” wyraźnie dominują dwa: dialog Kościoła z lewicą oraz kwestia polskiego patriotyzmu. I choć od pierwszej publikacji wielu z tych materiałów minęło kilkadziesiąt lat, ich przesłanie pozostaje ponadczasowe, dając nam, ludziom XXI wieku, wiele do myślenia.
Literatura powstaje dla kogoś. Nie ma sensu bycie jedynym pisarzem w krainie, w której nikt nie potrafi czytać. Chyba że jest się arcynarcyzem. Albo cierpi na syndrom wielokrotnej jaźni, tylko wtedy trudno organizować spotkania autorskie. Niemniej jednak, w większości przypadków pisze się dla ludzi, którzy czytać potrafią. A skoro potrafią czytać, to – kierując się modnym ostatnio nurtem psychologii „człowiek +” – teoretycznie potrafią też myśleć.
Małgorzata Szumowska to głośne nazwisko w naszej kinematografii. Przeprowadzony z nią wywiad-rzeka to pierwsza publikacja z cyklu rozmów z aktywnymi społecznie kobietami.
Ponad 50 lat temu Czesław Miłosz podjął się napisania traktatu o Stanisławie Brzozowskim – młodopolskim pisarzu i filozofie zmarłym we Florencji w nędzy i zapomnieniu. „Człowiek wśród skorpionów” to opowieść o życiu emigranta nierozumianego w ojczyźnie. Miłosz silnie utożsamiał się z Brzozowskim. Zwłaszcza, że historia obu panów jest po części analogiczna.
Profesor filozofii i wieloletni eurodeputowany. Chrześcijanin i homoseksualista. Można być tym wszystkim naraz? Można. A że te części osobowości nie muszą się wykluczać, pokazuje nam Gianni Vattimo w swojej książce „Nie być Bogiem. Autobiografia na cztery ręce”, napisanej wspólnie z Piergiorgiem Paterlinim.
Wydaje się, że ciężko jest recenzować książki wyraźnie zabarwione światopoglądem autora, szczególnie, jeśli dotykają one wrażliwych tematów. Zawsze pojawia się obawa, że recenzent, którym jest w końcu każdy czytelnik, wychwala daną pozycję dlatego, że tam napisali, że aborcja oczywiście tak, krzyże w sejmie są koniecznie, a eutanazja to już w ogóle nigdy w życiu. Wierzę jednak, że myślący odbiorca doceni książkę, która nie nawraca, tylko zmusza do refleksji, a za głosem, wyrażonym w szeroko dyskutowanych sprawach kryje się dużo więcej. Bez względu na to, czy się z nią zgadza, czy nie. Dlatego „Kochaj i rób” Kingi Dunin polecam (prawie) każdemu.
Współczesny dyskurs o globalizacji jest niczym innym, jak tylko amatorskim użyciem terminów filozoficznych – twierdzi w swojej książce „Kryształowy pałac” Peter Sloterdijk, współczesny niemiecki filozof i publicysta. Za rozpowszechnianie tego błędnego i zniekształconego obrazu odpowiadają dziennikarze, którzy opierają się na interpretacjach rzeczywistości tworzonych przez politologów i ekspertów od nauk społecznych. A wszyscy powtarzają bzdury.
Stosunek Polaków do Marksizmu przypomina trochę relacje między psem a jeżem. Czterdzieści lat komunizmu skutecznie ostudziło w narodzie marksistowski zapał, a dwadzieścia lat kapitalizmu pozwala wreszcie przyjrzeć się tej filozofii z odpowiedniego dystansu.
… i najlepiej spal na stosie. Nie żałuj ognia, chrustu i liny. Polak to stworzenie dziwne. Opisywalne z najwyższym trudem. Polak to niby człowiek, ale taki trochę inny. A nawet inniejszy. Pal do popiołu i czarnej ziemi. I puść z dymem cały kraj. W tym kraju nie da się żyć, nie da myśleć i nie da oddychać, bo polskie powietrze nie jest dla ludzi. Niebo nad tym smutnym i słusznie upadłym krajem pękło i spadło, a czas o nim zapomniał. Reszta świata powinna wziąć słuszny przykład. Człowieka w Polsce nazywa się ZZZ – Zabłąkanym Zagranicznym Zgubem.
ZOMO, kartki na wszystko, Bareja, cenzura i absurd – PRL to dla młodego pokolenia Polaków czasy niemal mityczne. I może właśnie dlatego powinniśmy sięgnąć po zbiór reportaży „Mulat w pegeerze”. To tylko utwierdzi nas w przekonaniu, że poniekąd mamy rację. Ale nie do końca.
Strona: 1 z 2 | 2 »
