Rodzina Maciągów zorganizowała sobie niedzielę – w środę. W lokalu „Pan Smak”, gdzieś pomiędzy konsumpcją kalifornijskiego słonecznika w pizzy „Tina”, a dyskusją o redukcji etatów w sprywatyzowanych zakładach sprzętu komputerowego. Wspomniana niedziela zdarzyła się w środę, 2 marca 1994 roku. Opisał ją i opublikował najpierw w prasie, potem w książce, ówczesny reporter, późniejszy prezenter, aktualny czechofil. Dziś zapewnia na okładce literackiego wznowienia: to już historia.
Jury nagrody literackiej NIKE podczas Warszawskich Targów Książki ogłosiło 20 książek nominowanych do tegorocznej edycji. Jak informuje Gazeta Wyborcza - Nominacje oddają różnorodność i bogactwo polskiej literatury. To 4 powieści, 4 tomy poetyckie, 6 książek eseistycznych, 3 reportaże , autobiografia, dziennik i tom opowiadań. We wrześniu poznamy siódemkę finalistów, a w październiku - zwycięzcę.
No i mamy od dawna wyczekiwane nowe dzieło Mariusza Szczygła. Apetyty na „Zrób sobie raj” były wilcze. Jego poprzedni reportaż - „Gottland” okazał się bestsellerem zarówno u nas, jak i za granicą. Głównie południową. Mniemam, że nowa książka Szczygła zrobi podobną karierę.
Instytut Reportażu zaprasza do Księgarni Reporterów WRZENIE ŚWIATA na listopadowe spotkania z pisarzami. O swoich książkach w pierwszej połowie miesiąca będą opowiadali: Mariusz Szczygieł, Agata Tuszyńska i Michał Olszewski.
Różnica między literaturą a dziennikarstwem polega na tym, że dziennikarstwo jest nieczytelne, a literatury nikt nie czyta – rzekł niegdyś kąśliwie, niemniej jednak trafnie, Oscar Wilde. Są takie różnice, które łączą. A łączą wtedy, gdy między sprzecznymi z pozoru zjawiskami zachodzi niewątpliwy związek. Dziennikarstwo bez literatury – jako źródła informacji i inspiracji – istnieć nie może. Natomiast literatura bez dziennikarstwa – wręcz przeciwnie, ale to temat na inny artykuł.
Na oficjalnej stronie jednego z najwybitniejszych polskich reporterów czytam: Jeśli pisarz czerpie z życia, to kto jest właścicielem tej historii: pisarz czy życie? Oto fundamentalne pytanie towarzyszące literackiej hybrydzie, za jaką uznaje się współczesny reportaż pisany. Bo skoro reportera-literata ograniczają, przynajmniej z założenia, fakty – to skąd w tekstach najwybitniejszych polskich reportażystów iście barokowy koncept i pełna dowolność kompozycyjna?
