Poezja śpiewana to rodzaj muzyki, którą rzadko popularyzują media komercyjne. I nie dlatego, że jest to temat zdezaktualizowany, ale dlatego, że piosenkę poetycką cechuje pewna "kuluarowość", daleka od medialnego tonu i pozbawiona gwiazdorskiej otoczki.
Po rankingu tegorocznych wideoklipów czas na właściwą część muzycznego podsumowania roku, czyli subiektywną listę najlepszych albumów wydanych w roku 2011, stworzoną przez członków działu muzyka G-punktu, czyli Martę Cwujdzińską, Jakuba Kasperkiewicza, Pawła Klimczaka, Jacka Ociepę i Kubę Żary.
Skoro wystarczy napisać dobry wniosek, o to by powstał kolejny przegląd czy festiwal nic dziwnego, że liczba tego typu imprez z roku na rok się powiększa. Coraz trudniej jest stworzyć oryginalny projekt, który spotkałby się z szerokim odzewem. I coraz ciężej jest przekształcić go w wydarzenie o charakterze cyklicznym.
Gdy 5 grudnia w jednym ze sklepów kupowałam smakołyki z czekolady (uwielbiam pełnić honory Świętego Mikołaja) stanęłam przed typowo konsumenckim wyborem - czekoladowe mikołajki, aniołki, bałwanki, czy może bombki? Ostatecznie z pomocą przyszła mi pani za ladą, która o nic nie pytając zagaiła: "proszę wziąć mikołajki, w końcu czekamy na nie cały rok".
Jednym z niewielu wariactw, społecznie akceptowanych, jest szał na punkcie seriali. I nie chodzi tu o sporadyczne oglądanie wybranych sitcomów, ale o ludzi, którzy nie wyobrażają sobie dnia bez odcinka ulubionej telenoweli lub którzy czyhają na zapowiedzi kolejnych produkcji. Szczerze mówiąc, znam sporo takich osób. Gdy ja dowiaduję się o istnieniu jakiegoś serialu, one są na etapie trzeciego, czwartego sezonu. Co więcej, zasypują mnie kolejnymi, najczęściej zagranicznymi, tytułami. True Blood, New Girl, Californication, Dexter, Dr House, Bones, Brothers and Sisters – oto niektóre pozycje.
Pop nie musi być zły. A ilu artystów popowych, tyle rodzajów muzyki popularnej.
Dziewiątego października kolejny raz przyjechał do Polski zespół z Manchesteru. I nie chodzi tu o 11 osobową drużynę piłkarską, lecz o dwóch muzyków, grających pod szyldem Hurts. To trzecia wizyta artystów w naszym kraju. Wcześniej – w ramach trasy koncertowej po Polsce – odwiedzili Kraków, Warszawę i Gdańsk, potem byli gwiazdą Open’er Festival, a teraz pojawili się w Poznaniu.
Jest młoda, intrygująca i utalentowana. Pochodzi z Polski, mieszka w Niemczech, a śpiewa po angielsku. Jej pierwszy album „It Might Like You” ukazał się za pomocą serwisu Sellaband, na którym to fani fundują muzykę. Płyta była dostępna w Niemczech, Austrii i Szwajcarii, a potem trafiła na polskie półki sklepowe. Atutem krążka były instrumentalne, choć surowe w brzmieniu, wojaże. Zwłaszcza, że Julia eksperymentowała z takimi przedmiotami jak buty czy papier.
Niedawno przygotowywaliśmy się do obchodów 67. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. O wydarzeniu uparcie przypominały media, emitując patetyczny spot. 1 sierpnia 2011, w Warszawie, tuż przed godziną 17.00 transportowy Herkules zrzucał z powietrza ulotki, nawołujące Warszawiaków do chwili zadumy. Tych, którzy nie uszanowali apelu, spotkała publiczna reprymenda. Bo jakże to tak…?
Niektórych artystów wypada znać. Po prostu. Nawet jeśli stacje radiowe nie puszczają ich utworów, a telewizja nie emituje ich wideoklipów. Są to ikony, które odeszły w zapomnienie lub o których rzadko się mówi. A szkoda, bo swym zaangażowaniem i twórczym dorobkiem udowodniły, że istota bycia artystą nie tkwi w pogoni za sukcesem, lecz w tym, by wyrażać swoje poglądy i działać na różnych płaszczyznach sztuki.
