Jedna z najważniejszych dorocznych imprez filmowych w kraju ewoluowała. Nie ma już Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, jest za to Gdynia Film Festival. Nazwa to jednak nie jedyna zmiana, która odświeżyła oblicze tej imprezy.
Jego charakterystyczną twarz o niewzruszonej minie znają chyba wszyscy. Grywa zarówno w blockbusterach, nastawionych na prezentację efektów specjalnych, jak i w filmach cenionych autorów, tworzących poza mainstreamem. Aktorską karierę ma zapisaną w genach, jest bowiem bratankiem Francisa Forda Coppoli.
Nie od dziś wiadomo, że istotnymi czynnikami kreującymi dobry film są scenariusz i dialogi. Jeśli one zawodzą, nie pomogą nawet genialne zdjęcia i efekt 3D. Najnowszy film Oliviera Nakache i Erica Toledano, Nietykalni, nie operuje wyszukanymi zdjęciami i zwracającym uwagę montażem, ale to nie ma znaczenia. Jest wystarczająco dobry bez dodatkowych ulepszeń.
Akcja "Histerii. Romantycznej historii wibratora", najnowszego filmu Tanyi Wexler, umiejscowiona jest w epoce wiktoriańskiej, kiedy publiczne wypowiedzenie słowa „seks” było karygodnym wykroczeniem przeciwko porządkowi savoir-vivre’u i groziło wykluczeniem towarzyskim. Po historii podejmującej tematykę masturbacji, rozkoszy fizycznej i erotycznych zabawek w tak pruderyjnych czasach można by się spodziewać choć ziarenka pieprzu. Na próżno.
Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej w tym roku zdecydowała się nominować do Oscara tylko dziewięć obrazów w kategorii Najlepszy Film. Niestety te wybory nie były do końca trafne – część filmów zebrała przecież nieprzychylne recenzje, co wcale nie dziwi (np. Czas wojny). Było więc wysoce przewidywalne, że statuetkę zdobędzie Artysta, wybijający się spośród nominowanych filmów ze względu na muzykę, zdjęcia, a przede wszystkim nietuzinkowy zamysł.
Jeżeli ktoś powiedziałby Stevenowi Spielbergowi, że zwierzęta w życiu codziennym posługują się wyłącznie instynktem, nie zaś przywiązaniem i rozumem, reżyser prawdopodobnie odpowiedziałby „nie”, zapraszając na projekcję swojego najnowszego filmu. Koń z Czasu wojny jest bowiem dużo bardziej wrażliwy i rozważny od bohaterów-ludzi (sic!).
Tego wieczoru scenariusz miał być mało skomplikowany: klub, dobra zabawa, flirt albo jednonocny podryw. Bohaterowie Zupełnie innego weekendu Andrew Haigha nie spodziewali się, że ich przypadkowa relacja wymknie się spod kontroli. Okazało się jednak, że dwóch obcych sobie mężczyzn może mieć ze sobą więcej wspólnego niż początkowo się wydaje.
Jeśli człowiek postępuje źle, zazwyczaj przyczyn jego zachowania szuka się w dzieciństwie, w środowisku, w którym się wychowało. Winowajcami niechlubnych czynów mogą być rodzice lub opiekunowie, ewentualnie koledzy, dający niezbyt dobry przykład. W kinie na szczęście nie wszystko jest takie jednoznaczne. Kto ponosi odpowiedzialność za czyny Kevina (Ezra Miller), bohatera najnowszego filmu Lynne Ramsay? Na to pytanie trudno odpowiedzieć.
Po przybyciu do Bydgoszczy na Plus Camerimage szybko można się zorientować, że festiwal, prócz skodyfikowanych praw i obowiązków posiadaczy karnetu, posiada również niepisany, nieoficjalny zespół obyczajów. Zaczyna się od filmu otwarcia – początkowe subtelne, niby przypadkowe muśnięcia osób stojących obok w kolejce po przejściu przez barierkę zmieniają się w prawdziwą przepychankę. Czekając na możliwość wejścia na Rzeź Polańskiego (to ona w tym roku otwierała festiwal) w nabitej pasjonatami kina Operze Novej, dowiedziałam się, że niektórzy są „gotowi umrzeć, by zobaczyć ten film” albo „nie zobaczą na Camer już niczego, jeśli nie uda im się obejrzeć tego filmu”. Nie wiem, jak dalej potoczyły się ich losy. Za to ja byłam jednym ze szczęśliwców, którzy bez większych problemów dostali się na Rzeź.
Dorosłość nie zawsze jest taka prosta, jak wydaje się przedszkolakom. Zabawy w dom i lekarza po kilku(nastu) latach przechodzą w coś poważniejszego: odpowiedzialność za własną seksualność, relacje damsko-męskie, których konsekwencje – mniejsze lub większe – zawsze trzeba ponosić. Ale co najważniejsze: po niemal uroczystym przekroczeniu granicy oddzielającej lata beztroskiego dzieciństwa od wieku dojrzałości kulturowej musimy sami podejmować decyzje, „co dalej”, „co i jak”. Ta konieczność może spotkać się z procesem bezpiecznego wypierania ze świadomości, jak to się dzieje w przypadku głównej bohaterki filmu „Attenberg” Athiny Rachel Tsangari.
Strona: 1 z 2 | 2 »
