Kilkanaście lat temu, w jednym ze swoich tekstów, Zygmunt Kałużyński zwrócił uwagę na – powtarzające się z zadziwiającą regularnością w historii kina – profetyzujące postawy krytyki i apologetów co i rusz powstających nurtów, wieszczące koniec klasycznego westernu. Ten tymczasem – zaspokoiwszy potrzeby narodowe, konsolidując społeczeństwo amerykańskie w zgodzie z ekranową, tworzoną na bieżąco mitologią – trwał w najlepsze przez kolejne dziesięciolecia. Bezprecedensowe (w skali światowej) oddziaływanie specyficznej ikonografii szło w parze z powtarzalnością narracyjnych schematów, które publiczność ukochała ponad wszystko.
Nagród, przyznawanych w dziedzinie kultury jest w naszej okolicy mnóstwo. Przyznają je środowiska artystyczne, struktury samorządowe, publiczność. Nagradza się muzyków, aktorów, docenia sztuki plastyczne i filmowe, wyróżnia dobre i ważne książki. My również, co roku przyznajemy nasze wyróżnienia – „Szczyty Kultury” dla najlepszych pozycji kulturalnych minionego roku. Dziś prezentujemy nominacje w kategorii FILM.
8. Objazdowy Festiwal Filmowy Watch Docs we Wrocławiu dobiegł końca. W ciągu czterech dni (14-17 października), widzowie gromadzący się (licznie) w kinie „Lwów”, mieli okazję zapoznać się z kilkunastoma filmami, prezentującymi bohaterów egzystujących w rzeczywistości zawłaszczonej m.in. przez: mechanizmy autorytarnego modelu władzy, problem głodu, powojenne resentymenty, organizacje zza kulis zawiadujące funkcjonowaniem społeczeństw. Kontekst społeczno-narodowy mieszał się z intymnymi historiami jednostek, spoglądających na świat często w osobliwy sposób.
Minionej wiosny oczy wrocławskich kinomanów wreszcie zostały skierowane w stronę młodego kina z Dolnego Śląska. W Łokietka 5 – Infopunkcie Nadodrze odbyło się pięć Bitew Filmowych, prezentujących dorobek początkujących filmowców z regionu. 7 października w tym samym miejscu dojdzie do wyłonienia zwycięzcy całego cyklu.
Po artystycznym i komercyjnym sukcesie trylogii filmowej „Pusher” (1996, 2004, 2005), Nicolas Winding Refn zapowiedział rozpoczęcie prac nad projektem zatytułowanym „Valhalla Rising”. Ugruntowana pozycja duńskiego reżysera, umiejętnie łączącego w swym kinie bezkompromisowość z prawdą psychologiczną, stwarzała podstawy do wielkich oczekiwań.
Udając się na otwierający tegoroczny MFF ENH film Xaviera Beauvois, pozorna pogodność mojego nastroju kontrastowała silnie z wątpliwościami. Nie do końca skonkretyzowany niepokój wypełniał wąski pas przestrzeni między półkulami mózgowymi, serwującymi złowrogie podszepty; wiedza o dwóch ważnych wyróżnieniach na tegorocznym festiwalu w Cannes, korespondowała z – poznaną dzięki krótkiemu opisowi – warstwą treściową, co przełożyło się na wewnętrzne napięcie – no bo jak tu ulegać egoistycznym zachciankom estetycznym i podekscytowaniu, gdy miłe mrowienie w głowie przerywa gwałtowny cios, przypominający o ciężarze opowieści?
Trudno uwierzyć w to, że – powracająca po 40. latach na ekrany naszych kin – produkcja George’a Roy Hilla okazała się być nie tylko największym kasowym przebojem sezonu, ale też najbardziej dochodowym westernem w dziejach. Zaskakujący fakt o tyle, o ile uświadomimy sobie naleciałości dwojakiej natury: filmowej – odciskającej ślad twardej, technicznie wyspecjalizowanej podeszwy na nieskazitelnej, mocno schematycznej dotąd powłoce gatunku; oraz społeczno-politycznej, nierozerwalnie związanej z kondycją amerykańskiego przemysłu filmowego.
Ridley Scott zdaje się być zmęczony monumentalnymi widowiskami historycznymi. Zaraz po nieudanym, choć imponującym wizualnym przepychem „Królestwie niebieskim” (2005), brytyjski reżyser zrealizował „Dobry rok” (2006) – lekką i bezpretensjonalną komedię obyczajową z Marion Cotillard i swym ulubieńcem Russellem Crowem. Kiedy rozpuszczono więc wici z informacjami o przygotowywanej, kolejnej już adaptacji przygód Robin Hooda, byłem w równej mierze zaskoczony, co zaintrygowany.
... czyli o mężnym banicie i Wesołych Kompanach. Robin Hood to jedna z ikon filmu płaszcza i szpady. Kiedy zdążyły już okrzepnąć nowinki techniczne, można było pokusić się o zawłaszczenie dla X muzy – niekoniecznie klasycznych – dzieł literackich. Jednocześnie swe odciski na taśmie celuloidowej pozostawili bohaterowie powieści Dumasa i McCulley’a, co otworzyło furtkę dla kolejnych osobistości z pocztu szlachetnych i wyjętych spod prawa.
Jak to często bywa, w czasach wielkich katastrof i ogólnej degrengolady, wraz z upadkiem moralnych wartości, społeczeństwa – bezpośrednio zaangażowane, bądź przeciwnie, wypychające koszmar wojennych realiów poza nawias świadomości – pożądają godziwej, spełniającej wymogi eskapizmu, rozrywki. Bywa również tak, że czas wielkich napięć, zarysowujące się widmo nadchodzącej tragedii, generuje u ludzi specyficzną projekcję lęków, wraz z nią zaś pilną potrzebę „powrotu” do normalności. Raymond „Ray” Harryhausen sprawił, że dwie dekady po upadku gigantycznej małpy z dachu wieżowca, dał się słyszeć pełen grozy okrzyk amerykańskiej publiczności: It’s alive!
Strona: 1 z 2 | 2 »
