„Breakin’ the Wall” to miejska scena projektu odbywającego się w ramach wystawy OUT OF STH.
Do projektu zaproszona została grupa czołowych reprezentantów światowego nurtu urban artu: Mudwig (Bristol), Dem (Mediolan), Fefe Talavera (San Paulo/Madryt), Vova Vorotniov (Kijów), Escif (Walencja), Erica Il Cane (Bolonia), Zosen (Barcelona), SickBoy (Londyn) oraz Jiem (Lille). Poprzez realizowane murale zmierzą się oni z refleksją nad tożsamością i egzystencją pokolenia po 1989 i nad głośno celebrowaną rocznicą obalenia Muru Berlińskiego. Mimo, że we Wrocławiu nie trzeba było obalać podobnej betonowej konstrukcji, pewne jest, że niejeden mur przed nami do zburzenia. Podobnie jak berlińczycy walczą ze swoimi demonami z przeszłości, tak samo my mieszkańcy Wrocławia, napiętnowani burzliwą historią miasta, mamy niejeden problem do zrewidowania i skonfrontowania. Druga wojna światowa oraz powojenne losy miasta odcisnęły piętno na świadomości mieszkańców byłego Breslau. Czym był i nadal jest ośrodek miejski w którym żyjemy? Wrocław dla młodych ludzi jest miastem z czystą kartą, obciążenia historyczne traktują jako wyzwanie, nie wadę. Jeżeli nasze życie uwarunkowane jest historią miejsca, w którym żyjemy, to właśnie stolica Dolnego Śląska jest idealnym miejscem do tej konfrontacji.
„Breakin’ the Wall” jest głosem pokolenia, ludzi wrażliwych, tolerancyjnych, pragnących zmiany. Parafrazując Mahatma Ghandi`ego: „You must be the change, you wish to see”, mówimy, pokazujemy, obnażamy nasze współczesne mury, niekoniecznie te z cegły i betonu, bo znacznie gorsze są mury w naszych głowach, a z jaką skutecznością jesteśmy w stanie je kruszyć, będzie sprawdzianem kosmopolityczności Wrocławia, a idąc dalej, autentycznym testem naszej społeczności i jej miejsca w Europie.
Kuratorzy: Jaoanna Stembalska i Sławek ZBK Czajkowski.
Scena muralowa “Breakin’ the Wall” będzie się rozwijać do czerwca. Na wrocławskich murach, na Nadodrzu i w jego okolicach powstanie w sumie kilkanaście wielkoformatowych realizacji malarskich.
20. kwietnia miała miejsce kolejna potyczka młodych filmowców. Po przeciwnych stronach barykady w Bitwie Filmowej stanęli Michał Stenzel i Rafał Brożyna oraz Bogusław Winiarski z grupy filmowej STUDIO 82.
Decyzją jury w składzie: Piotr Czerkawski (dziennikarz filmowy, współpracownik Stopklatki i Machiny, były redaktor działu film w portalu G-punkt.pl) oraz Andrzej Dębski, (historyk, redaktor książki "Wrocław będzie miastem filmowym") zwycięzcą 3 BF został Michał Stenzel.
22 kwietnia kolejny cykl w ramach Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” zainaugurował „Afgański idol” – dokument o fenomenie tamtejszej wersji programu „Idol”.
Podczas trzech najbliższych spotkań poznamy spojrzenie dokumentalistów na palące problemy współczesnego świata.
Brytyjski dokument „Afgański idol” Havany Marking śledzi losy czwórki finalistów programu „Afgan Star”, który stał się największym wydarzeniem medialnym w Afganistanie na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Film ten stanowi doskonały przykład tego jak popkultura może wpływać na dzisiejszy świat. Zwłaszcza na rzeczywistość, w której w czasach reżimu talibańskiego zakazane było słuchanie muzyki oraz uprawianie sportu. Widz może w dokumencie Marking przyjrzeć się zmianom zachodzącym w islamskim kraju pod wpływem przyniesionej przez Zachód popkultury.
Zagadnienia te stały się osią dyskusji wieńczącej spotkanie. Przed projekcją publiczność wysłuchałą prelekcji redaktora działu film w portalu G-punkt - Przemka Dudzińskiego.
W dyskusji przeprowadzonej po filmie udział wziął Marcin Hamkało.
25.marca w ramach Akademiii Filmu Dokumentalnego "MovieWro" odbyło się spotkanie z Pawłem Łozińskim. Najpierw zostały zaprezentowane trzy filmy dokumentalisty: "Siostry", "Kici, kici" i "Chemia", a bezpośrednio po projekcji odbyła się dyskusja dotycząca kina twórcy.
Paweł Łoziński zamiłowanie do dokumentalistyki wyniósł z domu rodzinnego. Syn Marcela Łozińskiego, jednej z najwybitniejszych postaci we współczesnym polskim kinie, zadebiutował w 1992 r. filmem „Miejsce urodzenia”. Później współpracował z ojcem i m.in. z Krzysztofem Kieślowskim, próbował też swoich sił w kinie fabularnym (nagroda za debiut na festiwalu w Gdyni za film „Kratka”).
Prelekcję i dyskusję z reżyserem poprowadziła Agnieszka Kłos.
więcej informacji odnośnie idei i kolejnych spotkań w ramach AFD "MovieWro" na stronie www.moviewro.pl
"Twórcy przedstawienia podejmują ważny dziś temat utopii. Eksperymentują z nowymi formami życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Shakespeare'a, że wszelkie relacje - miłosne, seksualne, wspólnotowe - mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W zapisanej przez Shakespeare'a wizji wyraża się sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Shakespeare pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte." - Teatr Polski we Wrocławiu
Zdjęcia pochodzą z próby medialnej "Snu nocy letniej" w reż. Moniki Pęcikiewicz w Teatrze Polskim we Wrocławiu, premiera 19.03.2010
We wtorek, 16 marca, w Infopunkcie Łokietka 5, ruszyła Wirówka Artystyczna. Na pierwszym z pięciu spotkań można było zobaczyć film dokumentalny "Monari", a po seansie podyskutować z twórcami.
Dokument studentów poznańskiego filmoznawstwa: Kaspra Piaseckiego i Łukasza Augustyniaka, opowiada o losach najbiedniejszych dzielnic stolicy Kenii - Nairobi. Przewodnikiem po świecie nędzy i ubóstwa jest David Monari - człowiek, który swoim zaangażowaniem i pracą, wraz z grupą wolontariuszy, stara się pomagać potrzebującym. Dokument nominowany był do tytułu Offowego Odkrycia Roku, przyznawanej w ramach Internetowych Nagród Filmowych.
„Pułapka” to ostatni opublikowany dramat wrocławskiego dramaturga Tadeusza Różewicza (1982 r.).
Jej prapremiera odbyła się w 1984 r. również we wrocławskim Teatrze Współczesnym w reżyserii ówczesnego dyrektora Kazimierza Brauna. Wcześniej (1977) zrealizowano tam również „Odejście głodomora”, który razem z „Pułapką” tworzy tzw. „dyptyk Kafkowski”, będący wyrazem fascynacji Różewicza postacią Franza Kafki. Wiele lat później (2002) „Odejście Głodomora” w WTW zrealizował Piotr Kruszczyński. Obecnie w repertuarze teatru jest „Kartoteka” w reżyserii Michała Zadary (2006). Na początku przyszłego sezonu zobaczymy jeszcze „Białe małżeństwo” w reżyserii Krystyny Meissner. Na wrzesień 2011 planowany jest zaś przegląd spektakli opartych na tekstach Tadeusza Różewicza.
A już 13 marca 2010 premiera "Pułapki" w reż. Gabriela Gietzky'ego!
Festiwal odbywał się w dniach 16-21 lutego 2010 roku w zabytkowym kinie "Marysieńka" znajdującym się w centrum Jeleniej Góry. Główną ideą festiwalu jest przedstawienie kultur, języka filmowego, wymianę idei oraz prezentację i promocję niezależnej sztuki filmowej. Ponieważ główną myślą festiwalu jest konfrontacja dokonań twórców oraz prezentacja wszelkich zjawisk zachodzących w kinie niezależnym, formuła konkursu dopuszcza udział w nim rozmaitych form - filmów fabularnych, dokumentalnych, animowanych i najróżniejszych eksperymentów realizowanych przy pomocy kamery. Nie ma żadnych ograniczeń tematycznych. W konkursie biorą udział filmy amatorskie, niezależne i studenckie. W ramach Festiwalu odbywały się Międzynarodowe Warsztaty Filmowe dla Młodych Twórców, warsztaty krytyki filmowej oraz międzynarodowy konkurs filmowy. Na tegoroczny konkurs filmowy wpłynęło ponad 330 filmów z 38 krajów. Uroczysta Gala Festiwalowej, podczas której wręczono statuetki, nagrody i odbył się pokaz filmów nagrodzonych miała miejscę w niedzielę, 21.02.2010.
Szczegóły na oficjalnej stronie festiwalu: http://zoom.karkonosze.com/
17 lutego w Bezsenności wystąpił Jacek Lachowicz - szczególna osoba w środowisku polskiej muzyki alternatywnej. Ma za sobą współpracę m.in. ze Smolikiem, Kobietami, Lenny Valentino, Tymonem Tymańskim, przez 8 lat współpracował z sopocką grupą alternatywną ŚCIANKA, z którą nagrał 4 płyty długogrające. Artysta promował swoją ostatnią płytę pt. Pigs, Joys and Organs.
W piątek 19 lutego 2010 na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego odbędzie się prapremiera przedstawienia Berek Joselewicz, w reżyserii Remigiusza Brzyka, na podstawie "Roku 1794" Zenona Parviego oraz "Berka Joselewicza" Jakuba Waksmana.
