Jak to często bywa, w czasach wielkich katastrof i ogólnej degrengolady, wraz z upadkiem moralnych wartości, społeczeństwa – bezpośrednio zaangażowane, bądź przeciwnie, wypychające koszmar wojennych realiów poza nawias świadomości – pożądają godziwej, spełniającej wymogi eskapizmu, rozrywki. Bywa również tak, że czas wielkich napięć, zarysowujące się widmo nadchodzącej tragedii, generuje u ludzi specyficzną projekcję lęków, wraz z nią zaś pilną potrzebę „powrotu” do normalności. Raymond „Ray” Harryhausen sprawił, że dwie dekady po upadku gigantycznej małpy z dachu wieżowca, dał się słyszeć pełen grozy okrzyk amerykańskiej publiczności: It’s alive!
Rezygnacja z ekranizowania „Hobbita” na rzecz ambitniejszych projektów, w tym „Nostalgii anioła”, Peterowi Jacksonowi może odbić się czkawką. Choć próby zmiany stylistyki filmów zazwyczaj wychodziły twórcy „King Konga” na dobre, to tym razem spektakularnie się potknął, oferując widzowi coś dotychczas w jego filmach niespotykanego – nudę, nijakość i banał.
