Tegoroczny Festiwal Filmowy w Wenecji zainaugurowany został pokazem „Id marcowych” George’a Clonneya. Niecałe dwa miesiące temu z polskich ekranów zniknął „Larry Crowne – Uśmiech losu” Toma Hanksa, natomiast w kolejce do zawojowania -na razie zagranicznych -przestrzeni kinowych, na początku miesiąca ustawił się sam Al Pacino. Aktorzy coraz chętniej decydują się na opuszczenie swojej dość bezpiecznej pozycji i spojrzenie na świat przez szklane oko kamery, które to do tej pory bacznie obserwowało ich poczynania. Zostawiając nieco na boku Woody’ego Allena czy Clinta Eastwooda - niewątpliwych geniuszy pracy po obu stronach kamery, przyjrzyjmy się niektórym, niekiedy pojedynczym, ale często udanym próbom przejęcia przez aktorów kontroli nad światem przedstawionym.
Mogłoby się zdawać, że wchodzący właśnie na polskie ekrany „Essential Killing” Jerzego Skolimowskiego, to efekt zbiegu kilku przypadkowych wydarzeń. Pomysł na scenariusz miał powstać, gdy pewnego razu auto reżysera wpadło w poślizg. Lokalizacja zdjęć, to podobno efekt lenistwa. Tytuł natomiast miał pojawić się sam, w wyniku bacznej obserwacji współczesnego świata. Nie miejmy jednak złudzeń. Kapitalny efekt końcowy, jaki udało się uzyskać, to przede wszystkim wynik ciężkiej pracy genialnego reżysera, który mianował film najlepszym w całej swojej twórczości.
In Flagranti to nowa inicjatywa portalu G-punkt.pl. W naszej wirtualnej przestrzeni znalazło się miejsce na analityczne teksty, kontrowersyjne opinie, polemiki i prezentację własnych poszukiwań kulturalnych.
Temat lutego to seks w kinie oglądany z wszelkich możliwych stron. Teksty do przyłapania w każdą niedzielę. Dziś przyglądamy się drodze do scen nieinscenizowanego seksu w filmach fabularnych.
