Co łączy Picassa z Modiglianim – twórców, których w pierwszej połowie XX wieku różniło niemal wszystko? Van Gogha z Gauguinem oprócz słynnego spotkania w Żółtym Domu w Arles? Basquiata i Warhola pomijając to, że stworzyli wspólnie kilka dzieł? Wszyscy ci malarze stali się bohaterami filmowych historii – z jakim skutkiem? Przyjrzyjmy się zjawisku (dość entuzjastycznego) kręcenia biografii artystów.
W 1990 roku uboga rzeczywistość została osierocona. Śmierć Tadeusza Kantora zatrzymała długotrwały okres ewolucji niezwykłej myśli twórczej. Wtedy to, samorzutnie pojawiło się pytanie: Co dalej? Cały ogrom pracy Tadeusza Kantora, przenikający wiele dziedzin sztuki, którego doświadczenia osiągnęły swoją syntezę w teatrze, osiąga kres w odebranym mu przez śmierć przedstawieniu Dziś są moje urodziny. Jednak wiele lat wcześniej, w roku 1975, spektaklem Umarła klasa Tadeusz Kantor zjednał sobie godnego następcę.
