Samotność jest dżumą naszych czasów. W XIX wieku ta myśl ta jest zaledwie przeczuciem, jednak w rozwichrzonym i tragicznym wieku XX staje się rzeczywistością. W naszym młodym stuleciu powoli przyjmuje postać truizmu i nudnawego loci communes sztuki współczesnej. Czy musimy w takim razie zamknąć temat, na który tak wiele już było powiedziano i zając się czymś innym? Uważam, że po stokroć – nie. Przyznając się do długotrwałej pandemii tej zakaźnej choroby wciąż kłócimy się w kwestii „szczurów”. Urbanizacja, rozwój techniki, telewizja, niezdolność porozumiewania się, odruch obronny czy być może strach? Co sprawia że wciąż oddalamy się od siebie? Dlaczego coraz częściej jedyne czego pragniemy to zanurzyć się w objęciach Innego? Policzek przy policzku… jak bohaterowie „Przytulonych” w reżyserii Gabriela Gietzky.
We Wrocławskim Teatrze Współczesnym trwają próby „Białego małżeństwa” Tadeusza Różewicza. Reżyseruje Krystyna Meissner. Premiera planowana jest na 11 września 2010 r.
Miłość fascynuje i przyciąga ludzi niebezpiecznie, kusząc niczym Ewa zielonym jabłkiem. Co jednak, jeśli smak owocu nas rozczaruje, nie do końca spełni nasze oczekiwania? Czy odważymy się spróbować czegoś innego czy uparcie zaczniemy połykać kolejne jabłka w nadziei, że smak któregoś z nich nas zadowoli? Przed takim dylematem stoją właśnie bohaterowie dramatu Andrew Bovella - „Nie do pary” - wyreżyserowanego przez Agnieszkę Olsten.
