Tegoroczna – czwarta edycja festiwalu „Boska komedia” – bez wyraźnej i spójnej linii programowej kusiła dowolnością. Ponownie trzy nurty: Inferno (konkurs polski), Purgatorio (przegląd repertuarowy) oraz Paradiso (młodzi twórcy). Jak co roku mnogość wydarzeń ciekawych i tych mniej interesujących; trzy kręgi, siedem dni: spektakle, spotkania autorskie, konferencje. Jednym słowem klęska urodzaju, róg obfitości, teatralna uczta. To na papierze i ekranie. Zapowiedzi organizatorów i koordynatorów festiwalu nie zawsze jednak zgadzały się z rzeczywistością.
Jakkolwiek ich nie nazwać, są to wciąż tylko próby; twórczość Societas, jako nieustające poszukiwanie nowych form komunikacji, kończy się na ciągłej ucieczce od dotychczasowych ustaleń. Nieprzerwana praca dekonstrukcji form i tematów komunikacyjnych prowadzi do nowych jakości, te zaś do następnych. Dopóki obecna jest zmiana społeczna – jako odpowiedź na novum – tak długo jawi się jej sens. Ciągła metamorfoza obrazu kultury, będąca wynikiem pewnego (jakiegoś) odkrycia, neguje istnienie wartości stałej. Czy możliwe jest zakończenie procesu poszukiwań, i czy możliwy jest faktyczny wpływ na rzeczywistość społeczną?
„Nie ma święta bez wroga“ - tak brzmi dziwne hasło jeszcze dziwniejszego święta ulicznego – „Święta niewiniątek”, które co roku 28. grudnia odbywa się w małym miasteczku na kolumbijskim wybrzeżu Pacyfiku. 3 i 4 czerwca w Łaźni Nowej w ramach festiwalu Boska Komedia zaprezentowany zostanie spektakl, który przybliży publiczności te osobliwe rytuały.
„Lekka komedia” Eduardo Mendozy, hiszpańskiego pisarza, autora „Miasta Cudów”, czy „Przygód fryzjera damskiego”, to pozycja, z której każdy wybierze coś dla siebie. Można w niej znaleźć elementy prozy obyczajowej, kryminału, czy komedii omyłek. Na znudzenie szarzyzną polskiej zimy nie ma nic lepszego, niż gorąca Barcelona. Akcja powieści toczy się wielopoziomowo. Oprócz przygód Carlosa Prullása, śledzimy artykuły z ówczesnych gazet dotyczące Hiszpanii i reszty świata, a także poznajemy treść jednej z komedii napisanej przez głównego bohatera.
Nie owijając w bawełnę – „Bazyl. Człowiek z kulą w głowie” Jean-Pierre’a Jeuneta to film udany. Twórca „Amelii” z właściwą sobie lekkością bawi się kinem, prowokując widza do uśmiechu; z niewłaściwą – przyjmuje postać moralizatora, co jednak schodzi na drugi plan. Widzowie – syci tym, co zobaczyli wcześniej – o końcówce filmu gotowi są zapomnieć.
Węgierska produkcja pod tytułem „Papryka, sex i rock’n’roll”, pomimo chwytliwej nazwy, dobrej muzyki i w większości udanych gagów, nie cieszy się w Polsce popularnością. Winna może być temu słaba reklama, nieudolna dystrybucja, bądź nieufność polskich widzów wobec kina węgierskiego. Niemal pusta sala mimo wszystko dziwi, zwłaszcza dlatego, że ów film to całkiem sprawnie zrealizowany, zabawny miks konwencji.
