Współczesny dyskurs o globalizacji jest niczym innym, jak tylko amatorskim użyciem terminów filozoficznych – twierdzi w swojej książce „Kryształowy pałac” Peter Sloterdijk, współczesny niemiecki filozof i publicysta. Za rozpowszechnianie tego błędnego i zniekształconego obrazu odpowiadają dziennikarze, którzy opierają się na interpretacjach rzeczywistości tworzonych przez politologów i ekspertów od nauk społecznych. A wszyscy powtarzają bzdury.
Stosunek Polaków do Marksizmu przypomina trochę relacje między psem a jeżem. Czterdzieści lat komunizmu skutecznie ostudziło w narodzie marksistowski zapał, a dwadzieścia lat kapitalizmu pozwala wreszcie przyjrzeć się tej filozofii z odpowiedniego dystansu.
… i najlepiej spal na stosie. Nie żałuj ognia, chrustu i liny. Polak to stworzenie dziwne. Opisywalne z najwyższym trudem. Polak to niby człowiek, ale taki trochę inny. A nawet inniejszy. Pal do popiołu i czarnej ziemi. I puść z dymem cały kraj. W tym kraju nie da się żyć, nie da myśleć i nie da oddychać, bo polskie powietrze nie jest dla ludzi. Niebo nad tym smutnym i słusznie upadłym krajem pękło i spadło, a czas o nim zapomniał. Reszta świata powinna wziąć słuszny przykład. Człowieka w Polsce nazywa się ZZZ – Zabłąkanym Zagranicznym Zgubem.
ZOMO, kartki na wszystko, Bareja, cenzura i absurd – PRL to dla młodego pokolenia Polaków czasy niemal mityczne. I może właśnie dlatego powinniśmy sięgnąć po zbiór reportaży „Mulat w pegeerze”. To tylko utwierdzi nas w przekonaniu, że poniekąd mamy rację. Ale nie do końca.
Jest taki stary, suchy dowcip: Co to są mieszane uczucia? – Kiedy teściowa wpada w przepaść twoim nowym samochodem. Moją definicją mieszanych uczuć jest wrażenie po lekturze „Trójmiasta – przewodnika Krytyki Politycznej”. Najchętniej zrecenzowałabym poszczególne jego części jako osobne książki, różne rozdziały mają bowiem różne poziomy zawartości oraz rzetelności dziennikarskiej.
Legalizować czy nie legalizować – oto jest pytanie, które odnośnie narkotyków zadają sobie możni całego świata. W wyrobieniu sobie własnego poglądu na ten temat mogą pomóc „Wojny narkotykowe” – setna już książka wydawnictwa Krytyki Politycznej, a zarazem prawdziwa kopalnia wiedzy na temat statusu prawnego używek i ich postrzegania w różnych kulturach całego świata.
Środowisko Krytyki Politycznej prowadzi intensywne działania nad redefinicją kanonu polskiej kultury, w tym także kina. W ostatnim przypadku efekt stanowi spojrzenie nacechowane ideologicznie i jednostronnie, ale lśniące autentycznym blaskiem na firmamencie rodzimych działań krytycznofilmowych. Reprezentatywnym przykładem starań zespołu „KP” jest publikacja „Polskie kino dokumentalne 1989-2009. Historia polityczna”.
Przed beatyfikacją Jana Pawła II pojawiły się spekulacje na temat jej zasadności. Część publicystów miała wątpliwości, czy polski papież zasługuje na miano błogosławionego, biorąc pod uwagę jego kontrowersyjne decyzje dotyczące chociażby przymykania oka na pedofilię wśród księży. Echa tej dyskusji dotarły też do Polski.
Jeszcze kilka lat temu wstyd było się przyznać do oglądania seriali. Osoby interesujące się losami bohaterów „Klanu”, „M jak miłość”, czy też „Zbuntowanego Anioła” kryły się po kątach lub były jawnie wyśmiewane przez tzw. elitę śledzącą jedynie produkcje filmowe. Jednak czasy się zmieniły i dziś, w niektórych środowiskach, obciachem staje się fakt przegapienia ostatniego odcinka „Doktora Housa”, natomiast za pomylenie imion bohaterów można zostać skazanym na banicję. Na szczęście, by pomóc tym trochę zagubionym, na rynku pojawił się „Przewodnik Krytyki Politycznej: Seriale”.
Wielu z nas mówiąc „lewica” myśli: „komuniści”. Błędnie. Mało kto wie, że czasy swojej świetności myśl lewicowa w Polsce przeżywała z dwudziestoleciu międzywojennym, nie mając przy tym zbyt wiele wspólnego z komunizmem. Dopiero późniejsze wydarzenia zniekształciły nasze postrzeganie lewicy i socjalizmu. Biografię jednego z jej przedstawicieli opracował Andrzej Friszke, autor książki „Adam Ciołkosz. Portret polskiego socjalisty”.
Strona: 1 z 2 | 2 »
