Spektakl „Bat Yam” porusza niezwykle trudną kwestię relacji polsko-żydowskich. Opowiada o dwóch narodach, będących największymi ofiarami drugiej wojny światowej, które nie potrafią zapomnieć o wyrządzonych sobie nawzajem krzywdach. Przedstawienie, grane na deskach Wrocławskiego Teatru Współczesnego, jest próbą rozliczenia się z przeszłością. Dodatkowo dzieło Yael Ronen, zrealizowane w ramach współpracy izraelsko-polskiej, stanowi doskonałą satyrę, w której reżyserka bezlitośnie rozlicza się ze współczesnym systemem wartości.
Bilety na jego spektakle rozchodzą się w mgnieniu oka. Nieważne, o czym jest dane przedstawienie. Liczy się tylko to, że zrobił je Krzysztof Warlikowski. Stąd też nie dziwi udostępnianie szerszej publiczności zapisów DVD jego spektakli, chociażby „Burzy” na podstawie Szekspira, która wpadła mi ostatnio w ręce. Wpadła i narobiła sporo kłopotów. Ciężko za pomocą słów wyrazić to, co zobaczyłam, ale myślę, że następujące porównanie powinno wiele wyjaśnić: Otóż „Burza” jest takim osiągnięciem w dorobku Warlikowskiego, jak zdobycie srebra na olimpiadzie: nie jest to najwyższe odznaczenie, ale dla wielu i tak pozostanie na zawsze w strefie marzeń.
