Pasja jest czymś, co pomaga wyznaczyć cele, sprecyzować zadania i pokonywać przeciwności. To ona urozmaica życie i pozwala pozbyć się nudy. Pasja może być na tyle silna, by popchnąć człowieka w niezrozumiałym dla innych kierunku i zmotywować go do ustawiania sobie poprzeczki coraz wyżej. O takiej właśnie pasji opowiada Maria Nurowska w książce „Nakarmić wilki”.
Życie kobiet w świecie islamu to temat, który nie tylko intryguje, ale także wzbudza niemałe kontrowersje. Dla Europejczyków stereotypowa muzułmanka to kobieta we wszystkim posłuszna swojemu mężowi, zasłonięta czadarem lub burką, najczęściej ukryta w domu lub w haremie. Mariam Notten i Erica Fischer przełamują stereotyp, pokazując, że afgańskie kobiety potrafią walczyć o swoją godność i niezależność, przeciwstawiając się wrogiemu systemowi własnymi sposobami. „Wybrałam wolność” to opowieść o tych, które mają dość ukrywania się i wszystkimi siłami starają się zdobyć respekt i szacunek dla siebie samych.
Węgierski prozaik György Spiró nie boi się polskich mitów i bez mrugnięcia okiem strąca z cokołu wieszczów narodowych. W miejsce martyrologii serwuje czytelnikowi smutną prawdę o najbardziej niechlubnym epizodzie z życia Mickiewicza, Słowackiego i Wielkiej Emigracji. W „Mesjaszach” z pieczołowitością historyka zamyka dzieje koła towiańczyków. Fakty zamienia w fabułę, której szczypta plotkarstwa dodaje odpowiednio ostrego smaczku.
Dotknięcie miłości. Dotknięcie raka. Zamiana ról, kiedy młodość staje się starością. Miłość bez melodramatu nie ma historii. W „Konającym zwierzęciu” Roth opowiada o życiu, które przestaje być seksualne, a staje się miłosne. I nachylone ku śmierci.
"Planeta samych chłopców" Adama Georgieva to książka, która może przestraszyć. Gdy jednak czytelnik schowa do kieszeni drobnomieszczańskie odruchy świętego oburzenia, autor mu to wynagrodzi. Czym? Porcją świetnej literatury.
Jest taki angielski serial pt. „Skins”. Gdyby wierzyć temu obrazowi, życie nastolatków na Wyspach Brytyjskich sprowadzałoby się tylko i wyłącznie do picia, ćpania i seksu. A to wszystko w imię wartości przekazanych nieświadomie przez rodziców wychowanych w końcówce rewolucyjnych lat sześdziesiatych. Biorąc się za lekturę książki „Nie uderzy żaden piorun” - debiutu młodziutkiej autorki - Dominiki Ożarowskiej, byłem przekonany o podobieństwie do wyżej wymienionego serialu. Myliłem się, ponieważ według pisarki polscy nastolatkowie to nudziarze - bunt zdechł i zostają tylko rozmowy o niczym. Smutne, ale trafione.
Noblista Jose Saramago, wręczając Tavaresowi nagrodę Premio Saramago za powieść "Jeruzalem", powiedział o laureacie, że nie ma prawa pisać tak dobrze w wieku 35 lat! Człowiek ma ochotę mu przyłożyć!. Aby jednak to zrobić, należałoby po lekturze "Jeruzalem" wyrwać się z somnambulicznego świata i uświadomić sobie, że jest on tylko kreacją pisarza. Nie wiem jak Sarmago, ale ja nie miałabym na to najmniejszej ochoty.
Edynburg. 16 kwietnia 1874 roku. Najzimniejszy dzień świata. Śnieg zalega ulice i wciąż pada i pada. Ziąb niemiłosierny sprawia, że życie w mieście zamiera. Biel zdominowała krajobraz, jakby inne barwy nie miały racji bytu. Z kominów unosi się siwy dym, znak, że w domach piece pracują na pełnym etacie. Co się może wydarzyć w taki dzień?
Znamy pobieżnie Karela Gotta, Helenę Vondráčkovą i dzielnego wojaka Szwejka. Śmieszy nas Jožin z bažin. Czeskie filmy mają swoich wiernych fanów. Ba! Wyznawców! Proza Hrabala i Kundery zajmuje poczesne miejsce we wszelakich „niezbędnikach inteligenta”. Jeszcze piwo i absynt, i w zasadzie tutaj kończy się potoczna wiedza o naszych południowych sąsiadach. Wiedza rubaszna i z przymrużonym okiem. Mariusz Surosz – historyk, filozof i dziennikarz - postanowił wyjaśnić i uwolnić od stereotypów fenomen Czechów. „Pepiki” to jego debiut książkowy. Sensacyjny podtytuł „Dramatyczne stulecie Czechów” niewątpliwie zachęca do lektury, a włożony w nią wysiłek jest w pełni satysfakcjonujący.
Można powiedzieć – do trzech razy sztuka. Trzecia bowiem książka Dmitrija Strelnikoffa, w zasadzie książka-miniatura, wydaje się być najlepszą, choć tematycznie wtórną wobec „Nikołaja i Bibigul”, drugiej jego powieści. Świetny suspens, niepowtarzalny klimat, klaustrofobiczna atmosfera, dobrze nakreślone sylwetki bohaterów, a przede wszystkim mroczny niepokój egzystencjalnej opowieści o poznawaniu siebie – to główne zalety „Wyspy”.
Strona: 1 z 5 | 2 »
