Mimo iż wcześniej zamykałem się szczelnie w analogowym zamku, to teraz, nieco jak hipokryta, ale z jakże nieukrywaną przyjemnością, otwieram małe okienko na zupełnie cyfrowy dźwięk w formie czarnej płyty. Właśnie tak Incubus postanowił wydać swoje największe osiągnięcia muzyczne - „Monuments and Melodies”. Z przyjemności wsłuchiwania się w ciepłe brzmienia szelestów i szumów pomiędzy dźwiękami, został sam rytuał nastawiania ramienia adaptera, zdmuchiwania kurzu z płyty i regulowania obrotów. Pomijając moją miłość do głosu Brandona Boyda i ekipy, zespół przekupił mnie dostarczeniem w paczce czterech płyt i dostępem do strony z niepublikowanymi nagraniami.
Auto lekko sunące przez leśną drogę, słońce na najbardziej niebieskim tle, pod szyję zapięty polar, stare dobre buty i podróż do magicznego miejsca. Opowieść o tym miejscu to osobna historia i chociaż byłaby niezwykle ciekawa, to ze względu na niemożliwość oddania cudownie przyjemnej atmosfery górskiej drewnianej chatki w słowach, przemilczę tę kwestię z uśmiechem na twarzy. Miałem pisać o muzyce. Muzyka była zawsze ta sama i w aucie, i w górach, i w ogóle - cały ten okres dźwiękowo kojarzy mi się ze Starym Dobrym Małżeństwem, Wolną Grupą Bukowina i zespołem wywodzącym się z krakowskiego kabaretu „Pod Budą” na ówczesnej Akademii Rolniczej.
W samym środku nieskończonego procesu digitalizacji i miniaturyzacji świata siedzę sam na swoim analogowym zamku, odgrodzony czarnymi płytami jak murami obronnymi przed całą tą nową technologią. Z nieukrywaną dumą biorę w ręce kolejną płytę, kładę w adapterze, trzydzieści trzy obroty, igła w dół i mój zamek rozbrzmiewa. Tym razem rozbrzmiewa John Porter w towarzystwie Leszka Chalimoniuka, Kazimierza Cwynara, Alka Mrożka i całą mocą pierwszej płyty zespołu - „Helicopters”.
