Każdy z nas ma swoje własne wyobrażenie świata, w którym żyje. Nie dopuszczamy do niego pewnych zmian, nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie wielkich odstępstw od reguł, według których postępujemy od zawsze. A gdyby tak zmienić otoczenie i zauważyć, że inaczej nie znaczy gorzej? Gdyby okazało się, że gdzieś w odległym zakątku świata dzieją się rzeczy tak niesamowite, że aż nierealne? Taki właśnie odmieniony, nierzeczywisty świat prezentuje Dany Laferriére w książce „ Kraj bez kapelusza”. Bo na Haiti ma miejsce to, co u nas nie miałoby prawa się wydarzyć.
Hooman Majd – wnuk ajatollaha i syn irańskiego dyplomaty, który wychował się i wykształcił w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, jest wprost wymarzonym przewodnikiem po zawiłościach irańskiej kultury i polityki. W reportażu „Ajatollah śmie wątpić” prowadzi czytelnika do miejsc, w które dotrzeć może tylko Irańczyk, łącząc w swoich opowieściach amerykański światopogląd z wyniesionym z domu szacunkiem dla irańskiej tradycji.
„Black bazar” Alaina Mabanckou to książka, która sprawia, że śmieję się w głos w zatłoczonym autobusie, mimo że strasznie mi głupio tak skupiać na sobie uwagę wszystkich podróżnych. Nie mogę się powstrzymać. Nie mogę oprzeć się inteligencji autora, lekkości jego języka, humorowi i kpinie ze wszystkich i ze wszystkiego.
Po słynnej książce "O fotografii" z 1977 roku, to właśnie "Widok cudzego cierpienia" (2003) został opublikowany jako drugi w serii dzieł zebranych Susan Sontag w wydawnictwie Karakter. Oczywiście, nie jest to rzecz tak głośna, jak niegdysiejsze teksty słynnej dziennikarki. Nie można przejść jednak obojętnie obok tego eseju(?), czy raczej wykładu zaprezentowanego na Uniwersytecie Oksfordzkim.
„Lunatyczna kraina” ma w sobie urok „Stu lat samotności” i sugestywność „Haruna i morza opowieści”. Doskonały warsztat literacki w połączeniu z ekspresyjną wyobraźnią i refleksją postkolonialną w tle przynosi niespodziewane rezultaty. Karta za kartą, czytelnik daje się wciągnąć w wir opowieści pełnych snów i niedopowiedzeń, które oczarowują świeżością spojrzenia i plastycznością opisu. Nie ma więc nic dziwnego w tym, że książka Mia Couto okrzyknięta została jedną z dwunastu najlepszych powieści afrykańskich XX wieku.
Wszyscy znają „American Psycho” Breta Eastona Ellisa lub przynajmniej jego kinową wersję z Chrystianem Balem w roli głównej. Kongijski pisarz Alain Mabanckou postanowił przenieść motyw seryjnego zabójcy w rzeczywistość afrykańską. Tak narodziła się powieść „African Psycho”. Tym razem bohater nie ma w sobie nic z otoczonego pięknymi kobietami człowieka sukcesu o aparycji młodego Adonisa. Można by rzec, że jest wręcz przeciwnie.
